Doktorları sevmiyorum. Birey düzeyinde doktor kişilere nefretim yok. Yalnızca doktor ikonundan, beyaz önlüklü adamlardan, o imajdan rahatsız oluyorum. Hayatımın en büyük kazığını bir doktor attı bana.

Güvenmiyorum işte. Duygularımla oynadılar.

Beni tanıyanlar bilirler, bebekliğimden beri ilaçla, doktorla haşır neşirim. Ciddi hastalıklarım olmasa da çeşit çeşit ufak rahatsızlıktan muzdarip olmuşumdur. Bunların çocukluk hayatımı en çok etkileyeni kulak burun boğaz hastalıkları idi. Eşek kadar olana dek gönül rahatlığıyla dondurma yiyemedim zira bademciklerim şişerdi, denize giremedim çünkü hemen kulağım iltihaplanırdı. Bir keresinde kulağıma su kaçmasın, gene doktora muhtaç olmayayım diye kulağımı zeytinyağı ile doyurulmuş pamukla tıkamıştım. O meret de suya dalınca kulağımın içine kaçtı. Tatili yarıda kesip, yallah doktora. Neticede; yine bana hüsran, bana yine hasret var, yine bana esmer günler...

Tamam, kabul ediyorum; her başım sıkıştığında memur çocuğu olmanın rahatlığıyla bedavadan ziyaret ettiğim doktorların üzerimde çok hakkı vardır. İnkâr edemem, ama tanışmamız hoş olmadı, o günü hiç unutmadım.

Anlatayım.

5 yaşındayım, sokağa karşı zorla karşı koyabildiğim bir ilgim var. Evde durmayı sevmiyorum, özgür ruhum kaldırımları yutarcasına koşmak istiyor. Yeni tanıdığım dünyanın gizemlerini keşfetmek, hazineler peşinde koşmak için tutuşuyorum. Aslında hiç şiirsel nesir özentisi olmanın gereği yok, mütemadiyen öğle sıcağında zaar gibi sokakta gezmek istiyorum.

O gün hiç sokağa çıkabilecekmişim gibi gelmiyordu. Hani evde bir hal olur, bir şeylerin arifesinde olunduğunu hissedersiniz. Fırtına öncesi sessizlik gibi. Evin koridorunda manasızca koşarken babamın kapının önünde ayakkabılarını bağladığını gördüm. Bir yerlere gidiliyordu, evden çıkabilirdim belki.
"Baba nereye gidiyorsun" dedim. "Gezmeye" dedi.
- Ben de gelebilir miyim?
- Eh gel bakalım.
"Allaaah"
Piyango gibi bir şey. Babamla gezmeye gidiyorum...

Yolculuğu hatırlamıyorum, yürüdük mü yoksa bir araçla mı gittik emin değilim, ama neticede menzilimizin büyük bir bina olduğu anlaşıldı. İçeri girdik. Vaay!! Hatırladığım kadarıyla ilk defa hastaneye geliyorum. Kalabalık, gürültülü enteresan bir yer. Gezmek için iyi bir seçim.

Bir yerlerden bir hemşire peyda oldu. İrice bir hanım olduğunu hatırlıyorum, kucağı oldukça rahattı. Babamın dediğine göre kendisi bana hastaneyi gezdirecekti. Dünyada, sizi kucağında taşıyan bir tur rehberi kadar güzel çok az şey vardır.

O güne kadar biriktirdiğim tecrübelerime göre; gezme eylemi başlangıç noktasına dönüşle sonuçlanıyordu. Bugün ise sürekli yeni mecralara akıyorduk. Önce hastaneye ulaşmıştık, henüz eve dönüş belirtisi yoktu ve hemşire ile gezim babamın yanında değil ameliyathanede son bulmuştu. Enteresan mekânlardan aklın alamayacağı kadar süper mekânlara taşınıyordum. Ne kadar mutlu olduğumu tahmin edersiniz. Net hatırladığım ilk doktor figürüyle orada karşılaştım. Ve bildiğim kadarıyla ilk defa bir yetişkin bana yalan söyledi.

Nazikçe kendisini tanıttı, doktor olduğunu, hastanede çalıştığını, işten arta kalan zamanlarda da balon sattığını söyledi. Şansa bakar mısınız! Baloncu amca ile tanışmıştım. Belki onu babamla tanıştırabilirdim. Babam balonların çok gereksiz ve pahalı şeyler olduğunu zannediyordu. Yanıldığını söyleyecek aklı başında, sözüne güvenilir birisine ihtiyacım olabilirdi. Yalnız doktor / baloncu amcanın bir problemi vardı. Biraz yaşlandığı için ciğerleri kuvvetli değildi ve balon şişirmekte zorlanıyordu. Rica etse ben ona yardımcı olabilir miydim?

Ne diyorsun!!!

Sabah baloncu kişilerle satıcı - müşteri ilişkisine bile çok uzakken şimdi biriyle tanışmış ve baloncu yardımcılığına terfi etmiştim. O günün kazanımları tarif edilemeyecek kadar çoktu. Yardımcı olurum dedim. Çekmeceden siyah bir balona bağlı ağzı ve burnu kapatan bir maske çıkarttı. İstediğim kadar kuvvetli şişirebileceğimi, patlatırsam çekmecede bir tane daha balonu olduğunu söyledi. Hatta bana çekmecedeki yedek anestezi maskesini gösterdi. Var gücümle şişiriyordum balonu, hemşire de takdir etti gayretimi. "Ooo ne kadar güzel şişiriyorsun." Sonrasını hatırlamıyorum.

Oldukça sinirli uyanmışım. Babam sonradan ayılırken beni 3 kişi zor zapt ettiklerini söyledi.

Bütün bu gezme, balon şişirme dümeninin arkasında geniz eti ameliyatı olduğu anlaşıldı. Ha bir de hazır narkozluyken şu çocuğun pipisini de keselim, aradan çıksın diye düşünmüşler. Sünnet olacağım, ucundan kesecekler korkusu ve aile büyükleri kollarımdan tutarken etimden et kopartılması travmasını yaşamadan atlattım sünnet badiresini ama yetişkinlere inancım ve masumiyetim bu olay nedeniyle oldukça yıprandı diyebilirim.

Babam beni fena kandırmıştı, gezme gibi kutsal bir kılıfa sığınarak beni ameliyat masasına sürüklemişti ama ona kızgınlığım çok sürmedi. Zira eve geldiğimde salonda kocaman bir sünnet yatağı beni bekliyordu. Çok sevindiğim için kızgınlığımı unuttum. Gerçi ben iyileşip sünnet yatağı evde çok gereksiz süslü bir sunak haline geldiğinde babam yatağımı kaldırmaktan bahsetmeye başladı. Bir gün salona girdiğimde babamın, yatağın üzerini kaplayan süsleri ve tül cibinliği tutan direği sökmeye çalıştığını gördüm. Babama karşı tek fiziksel saldırımı arkasından sarılıp kabasını ısırarak o an gerçekleştirdim.

Yalancı baloncu doktorun benim gönlümü alacak fırsatı olmadı. Ameliyat olmamak için tekmeler atan bir çocukla uğraşmak yerine hikâye anlatması tabi ki anlaşılır bir şey ama içimde hala baloncu yardımcılığının kocaman bir yalan olmasının kalp kırıklığı var.

5 yaşında çocuğun hayalleriyle oynanır mı?

Vicdansız!!!

Blogda ne tarz teknolojik atraksiyonlar yapabilirim diye kafa patlattığım bir dönem aklıma bulunduğum yerin koordinat bilgisini paylaşmak gelmişti. Bazı arkadaşlar güvenlik ihlali olduğunu düşünerek olumsuz yorum yapsa da, Hakkı Kötek'in o an nerede olduğu bilgisinin sadece hanıma yanlış lokasyon verilmesi durumunda sorun olabileceğini düşünüyordum.

Bluetooth destekli bir gps cihazı edindim ancak cep telefonum simbiyan koşturduğu için oturup sıfırdan java falan kasmak zor geldi. Proje rafa kalktı.

Ta ki bugüne kadar.

Artık Hakkikotek.net takipçileri yaklaşık olarak koordinatlarımı görebilecek.


Not:koordinat bilgisi 5 ayda bir güncellenir.

Siyah Beyaz fotoğraflar çektiğimi farkettim son zamanlarda.

İnce bir neşe boyasının altında akıyor kara kara sıkıntılar. Saman altından depresyon yürütüyorum.

Daha gitmeden mayısa kaç ay var onun hesabındayım.

Bir nebze azaltabilir miyim şaşkınlığı diye her gördüğüme askerlik anısı soruyorum.

Unutkan adamım ben. Genellikle hatırlamam sıkıntılarımı ama her sabah illa ki bir arkadaş hatırlatıyor:

"Hocam senin askerlik de yaklaşıyo ha"

Aman ne önemli tespit.

Hani öğretmenin verdiği bir ödevi yapmamışsındır da sınıf arkadaşın ballandıra ballandıra başının ne kadar belada olduğunu anlatır ya, o iştahı görüyorum 2 sene tecilli adamlarda.

Daha dün "2 buçuk ay var daha" idi. Ne zaman yırtıldı o kadar takvim yaprağı?

Son ay daha da hızlı geçiyormuş, öyle diyor tezkereli abiler.

Bir yandan da enteresan bir heyecan var. Hani yaz tatilinin sonuna doğru rahat batar da okulu özlersin ya. Bir an önce başlasın, bitsin bu bekleyiş diye. Onun gibi bişey.

Heyecan var, zira şubeye iki ziyaretten anladığım kadarıyla çok enteresan insanlar tanımak nasip olacak. Güzel yönleri de vardır.

Zamanla yaşayarak öğreneceğim.

Fırsat buldukça yazacağım, belki ağır-yeşil asker psikolojisinde bile bişeyler çıkar.

Hatta bak şimdi aklıma geldi. Askerin not defteri olsun sağ köşede. Şafak sayacının altına koyarım.

Ahahaha az dur kodlayayım hemen.

Son yazının tarihine bakıyorum da epey uzun zaman olmuş birşeyler karalamayalı. Bu süre zarfında siteye uğrayıp aynı şeyleri gören herkesten ricam, kusura bakmamalarıdır. Zira bahanelerim var, mazeretlerim var.

Neler neler oldu bu süre zarfında. Öncelikle en önemlisi ve en travmatik olanı ev taşımaktı. Mecidiyeköydeki evden çıktık, şehrin hay huyundan uzak(!) Bahçeşehir - Esenkent'e taşındık. Olayda sevgili Ertan'ın baskı ve reklam çalışmaları önemli rol oynadı. Kendisine buradan teşekkür edeyim.

Esenkent güzel bir yer, site formatında apartmanlar sıralanmış. Evlerin arası nefes alınabilecek kadar yer sağlıyor insana. Mecidiyeköyden sonra moğol stepleri gibi geliyor. Tavsiye ederim.

Her şey güzel de bir tek yol koyuyor insana. İşe servisle giden bir insan olarak pek şikayet hakkım yok ama otobüsle gidip gelmek hakikaten mesele. Onun dışında yeni yerimiz güzel.

Ev taşıma vs derken Açıköğretimi de bitirdim. Silahlı kuvvetlerden kuruma katılmam konusunda talep var. Şartlar uygun olursa değerlendireceğim. :)

Bunlar dışında günler işe git-gel şeklinde geçiyor.

Hayat güzel be.

Ortaokul döneminde çok yoğun olmakla birlikte hala zaman zaman nükseden tik problemi yaşıyorum. Göz kırpma, alt dudakla garip bir hareket yapma, boğaz temizleme, hımlama, boyun kaslarını sıkma, omuz oynatma gibi birbirini izleyen ve başa saran tikler yüzünden dayak yemeyazmadan tut, gerizekalı zannedilmeye kadar çeşitli tepkilerle karşılaşırdım.

Son dönemde hafif bir onaylar gibi baş sallama kaldı, onu da halledersek tik olayını kapatacağız diye düşünüyordum ki tiklerin yerine başka birşey koyduğumu farkettim.

Arada sakallarımla oynadığımı biliyordum ama işin boyutunu Planet earth belgesellerindeki gibi bir hızlı çekim denemesi için kendimi çekmemle farkettim.

Planet Earth yazısı ve daha anlamlı içerikli benzer videolar yolda.