Bayan kelimesine tepkiler.
Kütüğe yazılanlar.
Ucuza vesikalık temin yöntemleri.
Ve birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğumuz şu günlerde bizi bölen, birbirimize düşüren konu: MODA: Gelişim mi, Değişim mi?

Akılda kalanlar:

“Babet! Babet diye bişey var abi!”
“Kadınlar her türlü erkeğin göğsünü açmasını seviyor. – Biz de seviyoruz abi!?”
“Bundan 5 sene önce sokakta pembe gömlekle dolaşan adamı mahallede kıstırıp dövüyorlardı”

Çocukluk dönemi kariyer hedefleri,
Temizlik şirketleri,
Simülatör aşkı,
Hayın GPS’ler,
Puzzle eziyeti.

Çocuklarla diyaloglar,
Tamir maceralarımız,
Basiret bağlanması,
Murat’ın fantastik gençlik dönemi,
Server’a kola döken adam.

(çingıllı mingıllı)

Optik ilüzyonmuş. Masallar masallar!

Cadı resmi dersek al başına bin türlü psikolojik değerlendirme. Ben asıl bu resimde genç kız görenlere şaşıyorum.

Young Lady ve Old Witch imiş adı. Paradigm shift oluyor bir diğer görseli farketmek. Zihinlere bir açılım, gözlere şenlik.

Her tepesi tüylü genç kızın leydi, her yaşlı kaknemin cadı olduğu dönemler mi çizildi bu? Kürk, eşarp, kuş tüyü ikisinde de sabit.  Yaşlanınca mı gitti asalet? Niye kazığa bağlayıp yaktık iki dakikada zavallı ihtiyarı?

Kızın kendini leydi zannettiği tavrından belli. Kafasını çevirmiş, kim bilir nereye bakıyor. Hangi estetik ekolünde var kadraja kulak arkasını gösteren insan portresi.

Halbuki vazo ve birbirine bakan iki yüz resmi daha güzel. Ya bir zanaatkarın eserini görüyoruz ya da bir göz teması. Olumlu, her anlamda güzel. Ne birini yaftalıyor ne meçhulü yüceltiyor.

Basbayağı yaşlı kadın resmi işte.

Başka tarafa bakan, leydi değil prenses olsa ne yazar?

-Teyzecim, nasılsınız? Sıhhatiniz iyi inşallah. Gelin bakıyor mu?

Sene 2011. Hala ışıkları elle açıp kapatıyoruz. Hala dokunamadık hayallerimize.

Geleceğe dair her eserde 2000′lerin başına adreslenen Uçan Arabadan da vazgeçtim. Perdeyi bile elle çekiyoruz yahu.

Geçenlerde gene gaza geldim, evi teknolojik gelişmeler ışığında daha otomatik hale getirebilir miyim diye araştırdım biraz. Yok arkadaş. Normal gelire sahip birisinin böyle bir konsept oturtabilmesi hala mümkün değil. Amerikada işler biraz daha kolay ve erişilebilir iken iş güzel yurdumuzda çok mümkün görünmüyor. Fiyatlar el, donanımlar yürek yakıyor. Bir otomatik anahtar 100 dolardan başlıyor. Dolayısıyla ümitler kırılıyor, otomatik evlerde oturma keyfi çocuklara miras kalıyor.

Bu kadar zor olmamalı diye düşünüyorum. Fiyatlar çoktan düşmüş olmalıydı. Koçtaştan wireless anahtar, DHCP’den ip alan perde kornişi alabilmemiz lazımdı artık. Zamanı geldi bunların.

Cepte 7 nüveli 1000 terazort cpu’lu portatif bilgisayar taşıyabildiğimiz şu günlerde eve anahtar kulağı bükerek girmek ağırıma gidiyor. Allahtan apartman yönetimi cümle kapısını RF sinyali ile açılabilir hale getirdi de milenyumda yaşadığımızı anladık biraz.

Niye hayatımızı birebir etkileyecek, kolaylaştıracak şeylerin arzını oluşturacak talep yok anlamıyorum. Kim istemez evinin kapısını anahtarsız açmayı, sabah saatin alarmı çalmadan perdesinin açılmasını, kahvesinin hazır olmasını? Çok şey mi istiyorum, şımarıyor muyum? Her odaya giriş çıkışta ışık açıp kapatmak anlamsız gelmiyor mu size de?

Yatakta kitap okurken uykumuz geldiğinde kalkıp ışığı kapatmak zorunda olmasak. Ev bilse bizim hangi odada olduğumuzu, ona göre davransa hoş olmaz mı? Yıllarca çalışma odası yapacağım ben burayı diye düşünüp gereksiz eşyalar ve boş kutular deposu haline gelen odanın kalorifer peteğini kapatsa mesela. Ben evde yokken kombiyi çalıştırmasa. Ben gelmeden iki saat önce yaksa sobayı. Sıcacık karşılasa ekonomiyi de gözeterek. Yağmur başlayınca işten bağlansam evdeki sisteme. Kapatabilsem açık unuttuğum pencereyi. Baksam evin hali nedir.

Cep telefonu bilgisayarı, bilgisayar televizyonu, televizyon ses sistemini tanısa. Aynı çatı altındaki cihazlar birbirine bu kadar yabancı olmasa, aynı dili konuşsalar. Telefonu eşleştirmek için kabloya ihtiyaç olmasa. Cepten direkt ses sistemini kontrol edebilsem. Tuvalete girdiğimde reklama girip bağırmaya başlayan televizyonun sesini kısabilsem, veya misafir varsa evde, açabilsem kamuflaj sesini.

Teknolojik cihazlar üreten firmalar! Birleşin.!

Harika şeyler yapabilmek için gereken tüm teknolojiler var artık. Tek yapmanız gereken bir masanın etrafında toplanmak.

Zira siz birbirinizle konuşursanız, ürünleriniz de birbirleriyle konuşacak.

Bear Grylls bizi neden kandırıyor?
Et yerken girdiğimiz ruh hali.
Eski filmleri neden izliyoruz?
Zenginin Malı, Züğürdün çenesi.
Sancılı tasarım süreçleri.
Kendin pişir kendin ye müessesesi.
Behzat Ç. güzellemesi.

Gerçekten Aya gittik mi?
Bu sohbetleri kim dinliyor Allah aşkına?
Sakal şeklimiz, şemalimiz ve sakal kırılması.
Okan’a wolverine şekli yaptırabilir miyiz?
Doğduğumuz seneyi kaç sayıyoruz.
Podcast’e jingle’ı mı yapsak?
Bizi sıkıntıya sokan dalgın bakışlar.

Okan’ın özel isteği ile hazırladığımız sürpriz bitiş cingle’ı da bu bölüm sonunda bizlerle birlikte.

Bu molada;

Baba konulu anektodlar,
Baba olunca kazanılan özellikler,
Yegane kaliteli zaman geçirme fırsatı: Tadilat ve Tamirat
Balın hası, baklavanın iyisi nereden alınır?
Bir çay sohbeti klasiği : Domates bıçağı

StarGate’e harcanan yıllar.
Wormhole teknolojisi.
Gevşek yıldız: Antares
Felaket Konteynerleri.
Zombi-Proof araba nasıl yapılır.
Zombi kelimesinin geçtiği her konuşmada olduğu gibi: Zombi bassa ne yaparız?
İzolasyon halinde omuzlara yüklenen büyük sorumluluk.

Sigara paketi üstü fotoğrafları,
Reklam sektöründe Kaslı Adamlar,
Okan etraftayken şifreniz ne kadar güvenli.
E-Devlet şifresinin kullanım alanları.
Gönüllü itfaiyecilik.
Gevşek imam cenazede.
Ameliyathanede konuşanlar,
Hastada makas nasıl unutulur?
Hoyrat Doktorlar.

konularını konuşmuşuz.

Evimizi nasıl güzelleştirelim,
Tekno-Ev fikirleri ve Fotosel eziyeti.
Bir sohbette konu RFID’den nasıl kakaya dönebilir örneklemesi,
Büyük güne ne kadar kaldı?
H.R. Giger gıybeti

Kırtasiye malzemesine aşkımız,
Viktorinoks kendi işine baksın,
Bursa işi mi, Japon işi mi?
CSI kimlik tespiti yöntemleri,
350 liralık tahta blok

konularına girmişiz.

İşverenler çalışanlarında ne gibi yeterlilikler arıyor?
Sene 1914, Kenan Komutan ve İstanbul’un Fethi.
Web 2.0′ın hayatımıza kattıkları.

Babasından utanması gerekenler kim?
Bir Emrah filminin anatomisi.
Bir cevher: Kıvanç Tatlıtuğ.
Biraz da gıybet.
Akademik özgürlük ve pornografi.
Azalarak bitsin: Şahin K.

James Randi’nin derdi ne?
Snoop Dogg ve Britney Spears’in özenilesi karakter özellikleri,
Cübbeli Ahmet Hocanın Kaset iddialarına yorumları.
Dave Mustaine’in saçları beni neden geriyor?

Cübbeli Ahmet Hoca nereye koşuyor?
Kaşık nasıl bükülür?
Uri Geller’in James Randi karşısında ekmek mücadelesi?
Yetenek bizsek niye sonuç böyle?
Chris Angel mesih mi?

konularını işliyoruz.

Sohbetimizin ikinci bölümü çok yakında…

Diktatör olsak hangi spor faaliyetlerini yasaklarız,
Bir savunma tekniği: kol kırma,
Kabak Atışı nasıl yapılır,
Binicilik eğitimiyle anamızın ne alakası var,

konularına girdik.

Estetikten önce, estetikten sonra.
İnsan gelişiminde bir iç sızısı: Ergenlik.
Saç, kaş, bıyık vb kıl yün mevzular.
Erkekleri dumura uğratan durumlar.
Alışverişte neden yanılıyoruz.

Konuları işleniyor.

Astronotluk yapılır iş midir?
Yerçekimsiz ortamda hangi organlarımız kendini bozar?
Astronotların kendi aralarındaki münasebetler
Neden müreffeh medeniyetler seviyesine çıkamıyoruz?
Dansözlük müessesesi ve animatörler.

Ateş tuğlasını gömersek ne olur?
Alternatif tıp.
Alternatif olmayan ama yine de fantastik tıbbi uygulamalar.
Müren nasıl beslenmeli?
Sanayi dalgıçlığı.

Astronotların özel hayatını tartıştığımız son bölüm yarın…

Michael Carleone ve ailesi arasındaki karmaşık ilişkiler.
Kıvanç Tatlıtuğ nasıl bir oyuncu?
Çocuklar neden anlamsız hareketler yapar?
Yok olan bir başka değerimiz: “Kapılara Tırmanma”

Sohbetin ikinci bölümü yarın…

Yıllardır geek bildiğimiz arkadaşımızdan insanın elini döndürecek, ağzını bükecek iddia.
Director’s Cut müessesesi.
Galaktik İmparatorlukta aile ilişkileri.

• Aktivite olarak ne yapsak?
• Sonisphere’e kim gelse gidilir?
• Yorgun argın Guitar Hero oynanır mı?
• Spartaküs ile Dexter’ın sağlık durumları.
• Dil yarası nedir? İyileşir mi?
• Çarpan Adamlar.

konuları gündemimizde.

• Rüyalarda neler görüyoruz?
• Saçımız sakalımız ne halde?
• Kaşınma durumumuz nedir?
• Patavatsız dostlarla ilişkiler.

Hadi bakalım.

Kitapçılar arasında gezinirken gözüme Kemal Tahir’in Devlet Ana romanı ilişti. Tekrar tekrar okuduğum bir kitaptır. Annemin kütüphanesinden kalma iki ciltlik bir versiyonu vardı ama ikinci cildi zayi olmuştu. Neticede kitaplıkta bulunması gereken bir eser olduğu ve de tekrar okuma isteği doğurduğu için hazır denk gelmişken alayım dedim.

Dilinin sadeliği ilk okuduğumda etkilemişti beni. Uzatmadan, dolaşmadan amacına ulaşabilen oldukça güzel bir roman. Osmanlı’nın kuruluşuna tanıklık eder gibi, sanki Söğüt meydanındaymış gibi hikayeyi yaşıyor insan. Karakterler tarihten tanışık olduğumuz insanlar. Osman bey, Orhan bey, Gündüz Alp, Şeyh Edebali, siyasiler ve daha neler neler.

Yalnız dikkatimi çeken bir husus var bu kitaba dair: Tabi ki olayların detayları hayalgücünün eseridir ama Kemal Tahir evreninde Osmanlı İmparatorluğu var olabilmişse bunu ne Osman bey’in politik ve askeri yeteneğine, ne Şeyh Edebali’nin Ahi örgütlenmesine ne de Selçuklunun çapraşık durumuna borçludur.

K.T evreninde Osmanlı İmparatorluğu varsa Adem Ejderhası Pir Elvan sayesindedir.

Nerde tuzak, nerde uçan mızrak, çekilen hançer. Hepsinden Pir Elvan sayesinde kurtuldular yahu.

Bence kitabın sonunda bu adama güzel bir tımar falan verilmesi lazım idi.

Kemal Tahir gibi bir yazara da “şöyle yazaydın daha iyiydi” diyecek küstahlığı gösterdikten sonra saygılar sunarak çekiliyorum.

Unutmadan;

Bu kitap bende biraz yürek sıkışması da yaptı. Sebebi kitabın hediye olması. İlk sayfada şunlar yazıyor:

Sevgili Kızım

Bu kitabı okuduktan sonra 28.06.97 günü SÖĞÜT’e uğramak için sabırsızlanacağına eminin.

Gözlerinden öperim.

Bu jeste karşılık bu kitabı sahafa düşüren kıza bozuldum biraz açıkçası.

Sayın abicim.

Kızınıza gönderdiğiniz davetiyeyi sahafta buldum, ya kaybetti, ya da sattı bilemiyorum. Bazı yaprakları giyotin tam kesmediği için uçlarından bitişik kalmış. Kızınıza gönderdiğiniz kitabı ilk ben okuyorum.

Bilgilerinize sunarım.

Ksilofon çalan bir maymun ve saçları örgülü bir kız çocuğu…

Uzun çoraplı kız Pipi miydi, Susam sokağından bir skeç miydi derken sağolsun Yeşim dizinin adını hatırladı:
Pepe’nin Balonu

Buyrunuz nostaljinin dehşetengiz dehlizlerine…

Avm’ler vatandaşın bir çok ihtiyacını bir bina içerisinde gidermesini sağlıyor, ve hatta hiç akla gelmeyecek ihtiyaçlar üremesine neden oluyor. Kampanyadan ucuza ayakkabı almak için gittiğimiz yerden Lcd Tv alıp çıkabiliyoruz. Görünen o ki, hem alışveriş merkezinde dükkanı olan tüccar kazanıyor, hem tüketici. Olan küçük esnafa oluyor ama o başka bir yazının konusu.

Benim sıkıntım; alışveriş merkezlerinde beni çekecek çok fazla ürün / dükkan olmayışı. Genel olarak baktığımızda sözkonusu mekanlarda ağırlığın kadın giyim, aksesuvar ve benzeri ürünlere kaydığını görüyoruz. Avm’lerde 1 oyuncak mağazasına 8 giyim, 5 ayakkabı, 3 makyaj-bakım dükkanı düşüyor. Dolayısıyla hanımla AVM gezmek gün geçtikçe efemine bir davranış olmaya başlıyor.

Kadınlara yönelik ürünler satan yerler çok rahatsız edici. Anladığım kadarıyla işyeri sahipleri “ortamda gıcık bir şeyler olmazsa kadınlar hiç çıkmayacak buradan, birşeyler yapmamız lazım yoksa bütün rafları indirtecek bunlar” görüşüne sahipler. Bangır bangır müzik, sürekli yardımcı olmaya çalışan elemanlar gibi silahlarla alışveriş süresi minimize edilmeye çalışılıyor. Eşinin alışverişine sponsor olan erkek açısından güzel gibi görünse de hiçbir şey alınmayacağı malum bir piyasa araştırması ziyaretinde süreç sıkıntının doruk noktalarında gezintiye dönüşüyor.

100 tane kadının arasında kendimi sıkıntılı hissediyorum ben. Kadınlar bilmezler bu duyguyu. Sanki hepsi beğendikleri ürünleri bana aldırtacaklarmış gibi bunalıyorum.

Bir dükkan, bir tane daha, bir tane daha. Hanımda herhangi bir yorgunluk emaresi yok. Yorgunluk alışveriş sonunda yine benim hayatımı etkileyecek şekilde tezahür edecek. Yemeği alışveriş merkezinde food court(!)’da yemek durumunda kalacağız.

Buradan kadınlara sesleniyorum: birlikte kaliteli zaman geçirmek olarak nitelendirdiğiniz alışveriş merkezi gezmeleri bizi çok sıkıyor. Zaten kazığı yiyoruz bir de bu eziyete bizi maruz bırakmayın noolur. Siz o dükkandan bu dükkana akarken biz ayağımıza pranga takılmış esirler gibi peşinizden sürükleniyoruz.

Pek saygıdeğer avm yöneticileri, biz erkekleri de düşünün. Benden size bedavadan fikir:

Hani ebeveynler rahat alışveriş yapsınlar diye çocuk bakım şeyleriniz var ya.

Aynısından erkekler için de yapın.

İçerisinde pilarda olsun, atari olsun. Başka bahtsızlarla langırt oynayalım. Playstation 3 olsun birkaç tane.

Maliyeti nedir kardeşim?

Toplayın dükkan sahiplerinden parasını. Biz hanımları rahat bırakalım, gezmelerine rahat rahat gitsinler inşaallah. İkide bir karnım açıktı, çişim geldi diye bölmeyelim alışveriş keyiflerini. Siz de paraya para demeyin, ümüğümüze çökün rahat rahat.

Görsel buradan

Güvenmiyorum işte. Duygularımla oynadılar.

Beni tanıyanlar bilirler, bebekliğimden beri ilaçla, doktorla haşır neşirim. Ciddi hastalıklarım olmasa da çeşit çeşit ufak rahatsızlıktan muzdarip olmuşumdur. Bunların çocukluk hayatımı en çok etkileyeni kulak burun boğaz hastalıkları idi.
Eşek kadar olana dek gönül rahatlığıyla dondurma yiyemedim zira bademciklerim şişerdi, denize giremedim çünkü hemen kulağım iltihaplanırdı. Bir keresinde kulağıma su kaçmasın, gene doktora muhtaç olmayayım diye kulağımı zeytinyağı ile doyurulmuş pamukla tıkamıştım. O meret de suya dalınca kulağımın içine kaçtı. Tatili yarıda kesip, yallah doktora. Neticede; yine bana hüsran, bana yine hasret var, yine bana esmer günler…

Tamam, kabul ediyorum; her başım sıkıştığında memur çocuğu olmanın rahatlığıyla bedavadan ziyaret ettiğim doktorların üzerimde çok hakkı vardır. İnkâr edemem, ama tanışmamız hoş olmadı, o günü hiç unutmadım.

Anlatayım.

5 yaşındayım, sokağa karşı zorla karşı koyabildiğim bir ilgim var. Evde durmayı sevmiyorum, özgür ruhum kaldırımları yutarcasına koşmak istiyor. Yeni tanıdığım dünyanın gizemlerini keşfetmek, hazineler peşinde koşmak için tutuşuyorum. Aslında hiç şiirsel nesir özentisi olmanın gereği yok, mütemadiyen öğle sıcağında zaar gibi sokakta gezmek istiyorum.

O gün hiç sokağa çıkabilecekmişim gibi gelmiyordu. Hani evde bir hal olur, bir şeylerin arifesinde olunduğunu hissedersiniz. Fırtına öncesi sessizlik gibi.
Evin koridorunda manasızca koşarken babamın kapının önünde ayakkabılarını bağladığını gördüm. Bir yerlere gidiliyordu, evden çıkabilirdim belki.
“Baba nereye gidiyorsun” dedim.
“Gezmeye” dedi.

- Ben de gelebilir miyim?

- Eh gel bakalım.

“Allaaah”

Piyango gibi bir şey. Babamla gezmeye gidiyorum…

Yolculuğu hatırlamıyorum, yürüdük mü yoksa bir araçla mı gittik emin değilim, ama neticede menzilimizin büyük bir bina olduğu anlaşıldı. İçeri girdik.
Vaay!! Hatırladığım kadarıyla ilk defa hastaneye geliyorum. Kalabalık, gürültülü enteresan bir yer. Gezmek için iyi bir seçim.

Bir yerlerden bir hemşire peyda oldu. İrice bir hanım olduğunu hatırlıyorum, kucağı oldukça rahattı. Babamın dediğine göre kendisi bana hastaneyi gezdirecekti. Dünyada, sizi kucağında taşıyan bir tur rehberi kadar güzel çok az şey vardır.
O güne kadar biriktirdiğim tecrübelerime göre; gezme eylemi başlangıç noktasına dönüşle sonuçlanıyordu. Bugün ise sürekli yeni mecralara akıyorduk. Önce hastaneye ulaşmıştık, henüz eve dönüş belirtisi yoktu ve hemşire ile gezim babamın yanında değil ameliyathanede son bulmuştu. Enteresan mekânlardan aklın alamayacağı kadar süper mekânlara taşınıyordum. Ne kadar mutlu olduğumu tahmin edersiniz.
Net hatırladığım ilk doktor figürüyle orada karşılaştım. Ve bildiğim kadarıyla ilk defa bir yetişkin bana yalan söyledi.

Nazikçe kendisini tanıttı, doktor olduğunu, hastanede çalıştığını, işten arta kalan zamanlarda da balon sattığını söyledi. Şansa bakar mısınız! Baloncu amca ile tanışmıştım. Belki onu babamla tanıştırabilirdim. Babam balonların çok gereksiz ve pahalı şeyler olduğunu zannediyordu. Yanıldığını söyleyecek aklı başında, sözüne güvenilir birisine ihtiyacım olabilirdi.
Yalnız doktor / baloncu amcanın bir problemi vardı. Biraz yaşlandığı için ciğerleri kuvvetli değildi ve balon şişirmekte zorlanıyordu. Rica etse ben ona yardımcı olabilir miydim?

Ne diyorsun!!!

Sabah baloncu kişilerle satıcı – müşteri ilişkisine bile çok uzakken şimdi biriyle tanışmış ve baloncu yardımcılığına terfi etmiştim. O günün kazanımları tarif edilemeyecek kadar çoktu.
Yardımcı olurum dedim. Çekmeceden siyah bir balona bağlı ağzı ve burnu kapatan bir maske çıkarttı. İstediğim kadar kuvvetli şişirebileceğimi, patlatırsam çekmecede bir tane daha balonu olduğunu söyledi. Hatta bana çekmecedeki yedek anestezi maskesini gösterdi. Var gücümle şişiriyordum balonu, hemşire de takdir etti gayretimi. “Ooo ne kadar güzel şişiriyorsun.”
Sonrasını hatırlamıyorum.

Oldukça sinirli uyanmışım. Babam sonradan ayılırken beni 3 kişi zor zapt ettiklerini söyledi.

Bütün bu gezme, balon şişirme dümeninin arkasında geniz eti ameliyatı olduğu anlaşıldı. Ha bir de hazır narkozluyken şu çocuğun pipisini de keselim, aradan çıksın diye düşünmüşler. Sünnet olacağım, ucundan kesecekler korkusu ve aile büyükleri kollarımdan tutarken etimden et kopartılması travmasını yaşamadan atlattım sünnet badiresini ama yetişkinlere inancım ve masumiyetim bu olay nedeniyle oldukça yıprandı diyebilirim.
Babam beni fena kandırmıştı, gezme gibi kutsal bir kılıfa sığınarak beni ameliyat masasına sürüklemişti ama ona kızgınlığım çok sürmedi. Zira eve geldiğimde salonda kocaman bir sünnet yatağı beni bekliyordu. Çok sevindiğim için kızgınlığımı unuttum. Gerçi ben iyileşip sünnet yatağı evde çok gereksiz süslü bir sunak haline geldiğinde babam yatağımı kaldırmaktan bahsetmeye başladı. Bir gün salona girdiğimde babamın, yatağın üzerini kaplayan süsleri ve tül cibinliği tutan direği sökmeye çalıştığını gördüm. Babama karşı tek fiziksel saldırımı arkasından sarılıp kabasını ısırarak o an gerçekleştirdim.
Yalancı baloncu doktorun benim gönlümü alacak fırsatı olmadı. Ameliyat olmamak için tekmeler atan bir çocukla uğraşmak yerine hikâye anlatması tabi ki anlaşılır bir şey ama içimde hala baloncu yardımcılığının kocaman bir yalan olmasının kalp kırıklığı var.

5 yaşında çocuğun hayalleriyle oynanır mı?

Vicdansız!!!

Askerlik, hayatımdan birçok şey ile birlikte üstüme yapışmış sosyal etiketleri de söküp atınca, nüve değerlerin dışında yeniden şekillenebilecek bir kabuk ile kalakaldım. Sizi yadırgamayacak yüz tane adamın içinde , stresten titreyen eli meşgul etmenin kaçınılmaz yolu çarşıdan alınan bir liralık tespihti.
Yıllarca sivri burun, yumurta topuk stereotipine endekslenmiş tespihi kullanmaya başlayınca insan biraz da tespih çeken insanlar kümesinden olmanın etkisiyle bazı haksızlıklar yapıldığını düşünmeye başlıyor.

İddia ediyorum: Tespih reddedilmesi gereken bir miras değil, çocuklarımızdan ödünç aldığımız bir güzelliktir.
(Kızılderili moduna girmişken combo: )

Tüm ipler aşınıp, son tespih dağıldığında anlayacaksınız paranızın, hisse senetlerinizin yenilebilir olmadığını. (Evet yenilebilir tespihler de var, oraya da geleceğim)

Toplumda tespihe karşı ciddi reaksiyon olduğunu gördüm. Benim için ciddi bir problem arz etmiyor bu görüntü ama görünen o ki tespih çeken adam figürü bir çok insan için alarm zilleri çaldırıyor.

Kıro in da house !!!

Halbuki alakası yok. Olmamalı. Binlerce yıllık bir gelenek modernleşme gayreti adına tü kaka edilmiş, çoluğun çocuğun eline oyuncak diye verilmiş. Dışarıdan bakıldığında kültürel hiçbir done taşımayan adamlarla dolu caddeler. Al Barselona sokaklarına koy, sırıtmaz. Oysa düşünüyorum da ben sırıtan adam seviyorum. Hiç bilmediği, kültürünü görmediği, insanını tanımadığı memleketin sokağında biraz sakil duran insan seviyorum. Hindistan’a gittiğimde nasıl bir kilometreden yabancı olduğum belli oluyorsa, Avrupa sokaklarında da öyle görünmek istiyorum. Çünkü ben o insanlar gibi değilim. Burada herhangi bir iyi-kötü yargılaması yok. Farklı olmanın, renkli olmanın güzelliğini unutuyoruz ve herkesi aynılaştırıyoruz. Giyimiyle, konuşmasıyla, olaylara yaklaşımıyla torna tesviye görmüş, aynadamlar sürüsü…
Sığ adamlar birbirine benzer, aynı tarzda konuşur. Bırak kendi dilini konuşmayı, İngilizceyi aksanlı konuşmak bile ayıp bir şeymiş gibi gösteriliyor.

İşte bu ahval ve şeraitte: tespihin imamesi farklılaşmanın ve bize dönüşün şanlı sancağının püskülüdür. (tok ve giderek yükselen sesle)

Ehöm. Normale döneyim. Bir ara Çin’den ithal stres topları vardı hatırlarsanız. İki tane topu avucumuzun içinde çeviriyoruz, onlar da çinnn zinnn diye sesler çıkartıyordu. Bu topların çalışma prensibi, çi akımını yoğunlaştırıp ying ve yang’a dengeleyip vücuda geri aktarmaktı. İşin içinde çi olunca, feng shui olunca Çinlinin dünya ile dalga geçmek için ürettiği sesli koç yumurtalarıyla keyifli keyifli oynuyor bu millet. Stresini alıyormuş. O stresi sana ne verdi bir düşün bakalım.
At elinden o zımbırtıları, bak burada Erzurum işi oltu tespih var. İki şıkırdat. Neler değişecek. İlla 3 bin tane saçmalık mı üretmek lazım bir şeyi benimsetmek için.
Onu da yaparız gerekirse, nedir yani:

(ince sesle) Tespihin feng shui deki yeri çok büyüktür. Parmak uçlarımızda toplanan ve kirlian fotoğraflarında gözlemlediğimiz enerji tespihin pozitif yüklü taşları vasıtasıyla toplanır, imame tarafından topraklanır. Tespih çekerken kutsal, değişmez ve kadim OMMM sesini çıkartırsak sevabı daha fazla olur.

Hadi buyurun.

Not: yenilebilir tespihi unutmadım, kurutulmuş sebzeleri ipe dizerler, tespih gibi. Hatta küçük elmalardan yapılanı vardı, onlar tam olarak yenilebilir tespih idiler. Oh good Ol’days…

bir de şöyle bir şey varmış

Yayınlanan talimnamelerde “Personel 22:00 – 22:40 saatleri arasında kişisel blog’u ile ilgilenir” maddesi unutulduğu için bu süre zarfında siteye yeni bir şeyler ekleme fırsatım olmadı. Yazılacak şeyler birikmiştir diye tahmin edenler yanılmıyor, ancak yazılacak şeylerin halkı askerlikten soğutma suçu kapsamına girmeyecek derecede yumuşaması, nostalji perdesi arkasında flulaşması için gerekli süre henüz geçmedi. Açıkçası asker dönüşü, sürekli askerlik anısı anlatan bir adam olmak da pek çekici gelmiyor. Dolayısıyla hayata dair hiç kimsenin ilgisini çekmeyen normal yazılarımla devam etmeyi planlıyorum. Sık sık gelin, arayı soğutmayalım…

Bluetooth destekli bir gps cihazı edindim ancak cep telefonum simbiyan koşturduğu için oturup sıfırdan java falan kasmak zor geldi. Proje rafa kalktı.

Ta ki bugüne kadar.

Artık Hakkikotek.net takipçileri yaklaşık olarak koordinatlarımı görebilecek.

Not:koordinat bilgisi 5 ayda bir güncellenir.

İnce bir neşe boyasının altında akıyor kara kara sıkıntılar. Saman altından
depresyon yürütüyorum.

Daha gitmeden mayısa kaç ay var onun hesabındayım.

Bir nebze azaltabilir miyim şaşkınlığı diye her gördüğüme askerlik anısı
soruyorum.

Unutkan adamım ben. Genellikle hatırlamam sıkıntılarımı ama her sabah illa ki
bir arkadaş hatırlatıyor:

“Hocam senin askerlik de yaklaşıyo ha”

Aman ne önemli tespit.

Hani öğretmenin verdiği bir ödevi yapmamışsındır da sınıf arkadaşın ballandıra
ballandıra başının ne kadar belada olduğunu anlatır ya, o iştahı görüyorum 2
sene tecilli adamlarda.

Daha dün “2 buçuk ay var daha” idi. Ne zaman yırtıldı o kadar takvim yaprağı?

Son ay daha da hızlı geçiyormuş, öyle diyor tezkereli abiler.

Bir yandan da enteresan bir heyecan var. Hani yaz tatilinin sonuna doğru rahat
batar da okulu özlersin ya. Bir an önce başlasın, bitsin bu bekleyiş diye. Onun
gibi bişey.

Heyecan var, zira şubeye iki ziyaretten anladığım kadarıyla çok enteresan
insanlar tanımak nasip olacak. Güzel yönleri de vardır.

Zamanla yaşayarak öğreneceğim.

Fırsat buldukça yazacağım, belki ağır-yeşil asker psikolojisinde bile bişeyler
çıkar.

Hatta bak şimdi aklıma geldi. Askerin not defteri olsun sağ köşede. Şafak
sayacının altına koyarım.

Ahahaha az dur kodlayayım hemen.

Anathema yıllar yılı giderek yumuşayan sound’unu bu toplama albümle doruğa taşımış. Birbirinden güzide Anathema şarkıları akustik yorumlarıyla karşımızda.

Türkiyedeki ikinci Anathema konseri öncesinde imza gününde bir sohbetimiz esnasında vokal için “Clean, always clean” demişlerdi. Brutaliteden, jınjından uzaklaşma tamamlanmış, temiz sesin, senfonik tınının güzelliğine sonradan varılmış, benim albümden anladığım bu.

Tracklist şöyle:

1. Fragile Dreams

2. Leave No Trace

3. Inner Silence

4. One Last Goodbye

5. Are You There?

6. Angelica

7. A Natural Disaster

8. Temporary Peace

9. Flying

10. Unchained (Tales Of The Unexpected)

Dinlemeye kıyamıyor insan.

Yemek masasının altına batık, 3 lü koltuğun arkasına mağara dalışı yapardım.
Belki de kendi kendime öğrendiğim ilk yabancı kısaltma kelimedir:

S.C.U.B.A.

Dalış hadisesi benim için inanılmaz güzel bir rüyaydı. Baştan aşağı macera,
esrarengiz alemlere geçiş kapısıydı. Ha bir de işi daha da çekici yapan bir şey
daha vardı.

Denize girmem yasaktı…

Zayıf bünyeli bir çocuktum, dondurma yediğim günün akşamı boğazım şişer, denize
girersem ertesi gün kulağım iltihap kapardı. Dolayısıyla bizimkiler pek razı
olmazlardı bu aktivitelere.

Dondurma yemeyen, arkadaşlarıyla plaja kaçmayan çocuk mu olur. Olduğu kadar
işte.

Yaş ilerleyip de bağışıklık sistemi biraz toparlanınca, denize daha sık girer
oldum, tabi yüzmeyi öğrenmem baya geçe kaldı.

Çocukluk hayalim aklımdan çıkmış yemin ederim. Yaşlanmak bu olsa gerek.
Hayallerini unutuyor insan.

Şirkette organizasyonları düzenleyen Atilla diye bir arkadaş var. Kendisi bir
sabah kahvaltısında dalış kursu ayarlanacağını söyleyince dedim ki “beni de yaz
hacı”

Günler geçmek bilmedi, sonunda gittik klübe. Mekan Bahçeşehirde, bizim eve de
yakın. Cumartesi günü teorik bilgiler edindik, ertesi gün havuzda pratik yaptık.
Yarın da deniz dalışına gidiyoruz. Allah !!!

Scuba kuşanmak, dalış yapmak isteyen önce kurs buluyor kendine göre. Fiyatlar
biraz tuzlu, ama eskisi gibi pahalı değil, sektör tabana inmiş artık baya.

Dalış eğitimleri genellikle iki sertifikasyon programından biri üzerinden
veriliyor. Türkiye Sualtı sporları federasyonunun üyesi olduğu CMAS ve tüm
dünyada tanınan, yaygın olarak kullanılan PADI.

Enteresandır, bu ikisi arasında ciddi bir çekişme var. Bu işten para kazanan
insanlarda bu tavır normaldir, anlaşılabilir ama eğitim alanlar da kendi
sertifikası dışındakilere nedense tırt gözüyle bakıyor. PADI eğitiminin daha
kapsamlı olduğu söyleniyor, CMAS görmediğim için bilemiyorum. Bana biraz Canon -
Nikon çekişmesi gibi geldi.

Her kesimi kucaklamak, PADI alıp CMAS’ı kırmamak için iki bröveyi de almaya
karar verdim. Normalde Türkiye sularında dalış yapmak için CMAS brövesi
gerekiyormuş, ancak uygulamada PADI sertifikası ile problem yaşayan duyulmamış.
Yine de ipi sağlam kazığa bağlayayım dedim, fazla sertifika göz çıkarmaz.

Dalışa engel sağlık problemi yoksa ve biraz yüzme biliniyorsa eğitime
katılabiliyorsunuz. PADI klasında ilk adım olan Open Water sertifikası ile dalış
malzemesi kiralamaya, dalış organizasyonlarına katılmaya, iki dalgıç biraraya
gelip dalmaya hakkınız oluyor. CMAS ta bunun muadili “bir yıldız balıkadam”
brövesi, bu ekolde farklı olarak, dalış yapabilmek için en az 1 tane 3 yıldız
balıkadamın nezareti gerekiyor.

O.W. eğitimi kabaca şu konuları içeriyor:

Dalış ekipmanları hakkında bilgiler, ekipmanın sökülmesi takılması, dalış
esnasında uyulacak kurallar, buddy sistemi, su altında haberleşme, dalış
hastalıkları, hacim – basınç – yüzerlilik vb teknik konular, dalış planlama vs.

Bu teorik bilgilerin yanında havuzda ve denizde denenerek kazanılan bazı
beceriler var.

Bunlar kısaca:

Regülatör kullanımı, maskeden su tahliye etmek, maskesiz yüzmek, dalış
ekipmanını çıkarmak – tekrar kuşanmak, nötr yüzerliliği sağlamak, havanın
kesilmesi durumunda uygulanacak emergency prosedürler, ahtapot kullanmak,
buddyden çimlenmek (Bunun tam anlamıyla hava otlanmak olduğunu söylemek isterim,
sanırım biraz kibarlaştırılmış ifadesi çimlenmek oluyor)

Eğitimin her safhası eğlenceli ve önemli. Dikkatli dinlemek, ciddiye almak
lazım.

Kurbağa Adam dalış merkezindeki eğitmenimiz Cüneyt hoca sağolsun, çok ilgilendi.
Buradan kendisine teşekkür etmek isterim.

(bkz:http://www.kurbagaadam.com)

Yarın ve öbürgün dalıştayız. Dalışın hikayesi bir sonraki yazıda.

nerde kalmıştık?

Önlük, evet.

Berber koltuğunda oturuyoruz ki bu koltuk şekil, şemal ve fonksiyonalite olarak
bir çok eziyet aracının fikir babasıdır. Örneğin dişçi koltuğu. Dişçiler (pardon
diş hekimleri) hastaları üzerinde tahakküm kurmak için berber koltuğunun o
sakinleştirici ve ezici enerjisini kullanırlar. Gömülür kalır insan. Yine de
dişçi koltuğu berber koltuğu kadar etkili değildir, bazen bağırıp ses
çıkartabilirsiniz, dişçiye itiraz edebilirsiniz. Halbuki berberde öyle mi?

Berber koltuğunun etkisinin temelleri çocuklukta atılır. Boyu kısa çocuğun
tıraşa hazır hale gelmesi için el altında bulundurulan kolçak tahtası körpecik
zihinlere başarısızlığın, yetersizliğin alfabesini kazır. Bu etki boy uzayıp
normal oturuşa geçildiğinde bile müşteriyi etkilemeye devam eder.

Koltuğa geçişte, makina değdikçe ensesi gıdıklanan tıfıl günlerine dönmüş berber
müşterisinin son iktidar nüvesi, hayatı üzerindeki son tasarrufu da önlük ile
bertaraf edilir.

30 yaşında bir insan neden önlük takar? Başka yerde var mı bir benzeri?

Önlüğün bağlanması da tıraş ritüelinde önemli bir safhadır. Müşterinin boğazı,
beynine kan gitmesine sadece onu öldürmeyecek derecede izin verecek şekilde
sıkılır.

Koltukta önlükle oturan, boğazı sıkılmış müşteri artık tava gelmiştir. Bedenen
kıskıvrak bağlanıp etkisiz hale getirilmiş müşteri üzerinde psikolojik
hakimiyeti perçinleyecek sorgu sekansı başlayabilir.

Sorgu genellikle standart soruyla başlar.

“Nasıl yapıyoruz abi?”

Çok afedersiniz burada biraz kendimi kaybedeceğim. Neyi nasıl yapıyoruz be. Ne
bileyim nasıl yapıyorsun? Nasıl yapıldığını bilsem sana gelir miyim, bu eziyeti
çeker miyim? Vitaminsiz.!!!!

Biliyorum, önünü arkasını yanını ne şekil keseceğiz demek istiyor. Yalnız bende
cevap verecek hal var mı? Önlük sıkıyor, beyne oksijen gitmiyor. Zaten
tecrübeler gösteriyor ki berbere tarif ettiğiniz saç modeliyle tıraş sonrasında
kafanızın alacağı şekil arasında herhangi bir neden-sonuç ilişkisi yok.

O gene bildiğini yapacak. Çaresiz hık mık “Sen bildiğin gibi yap hocam, geçen
seferki güzeldi öyle olsun” deyip atlatıyoruz.

Tıraşın ilk dakikaları çok zor değil, ilk anda acıyı maksimize edip daha sonra
monotonlaşmasına izin vermiyorlar. Enseler, yanlar falan derken saçın makasla
kesimi için ıslatılmasına gelince benim tansiyon düşüyor. O saatten sonra berber
kafayı kabak mı yapmış, yandan sürekli yaslanmış mı farkedilmiyor.

Saç kesildikten sonra bir anlık bir rahatlama var, zira saçını yıkıyorlar.

İlk anda o daraltıdan kurtulmak, burna göze giren saç kırıklarının uzaklaşması
insanı rahatlatsa da elin adamının kafanı lavaboya eğip saçını yıkaması, burnuna
su vermesi falan çok garip. Beni en çok etkileyen kısım burası. Yabancı birinin,
suyu insanın burnuna burnuna verip bir yandan da kafasını ittirmesi kişiyi
yaralıyor, örseliyor, incitiyor.

Şimdiki berberim yapmıyor, eskisi saçımı yıkarken bir de şampuan tercihimi
sorardı.

Bana soru sormayın kardeşim, ensesine bastırılan bir adamın sağlıklı tercih
yapması mümkün mü? Sakalları 3 kere kesilmeden yüzlerinin karartısı gitmeyen
onca adamın arasında Dove gibi kadınsı bir şampuan kullandığımı itiraf etmek
zorunda mıyım? Maskülen bir şampuan ismi düşünürken hangi devreler yanıyor
biliyor musun? HIRT.

Şimdi gittiğim berber iyi. Soru sormuyor, sorarsa da “her zamankinden” diyorum,
o gene bildiğini okuyor. Şampuanı da bildiğimiz muz kokulu berber şampuanı.
Damacanayla alınandan. Mis.

Ola ki sakal tıraşı da olacaksam akabinde kulakları iyice tıkıyorum dönen
mevzuulara. Zira traşına yorum yaparsan, elini boynuna götürür ağzını burarsan
zannediyorsun ki berbere üstün gelirim. Hahahaha.

“Sen mi kesiyorsun sakalını”

“Ben kesiyorum evet” (Yok hanım sirle komple alıyo sakalı evde. Töbe töbe)

“Yanlış kesmişsin”

“Hadi ya” (Lan nasıl yanlış, zamanında ters alma dedi bir türdeşin, öyle
kesiyoruz işte)

“Çürütmüşsün boynunu”

“Nasıl kesmem lazım?” (Önlükle sıkıyodun ya demin ondan olmasın)

“Ehöehehe o da bize kalsın”

“Peki madem” (HIRT)

Yanakta tüyler var ya. Onların sana ne zararı var be abim. İnsaflısı ispirtoyla
büyü yapar gibi yakar. İmansızına denk geldiysen iple bişeyler yapar adamın
çanına ot tıkar. Sir diye bişeyle almışlardı bir sefer, iki gün elma yanak
gezdim. Gereksiz.

Neyse, neticede kremi, pudrası, berber parfümü falan derken bitiyor işlem. Masaj
falan yapanı var, oralara girmek istemiyorum.

Baştan sona eziyet. Hiç bitmeyen kabus.

Ondan sonra neden papaz gibi geziyorsun derler.

Ha bir de bu kadar eziyetin üstüne para veriyoruz.

Görsel
buradan

Binlerce yıllık avcı-toplayıcı geleneğin dayattığı baskın erkek karakterin yok
hükmünde olduğu nadir mekanlardır berber salonları. Berberin dükkanındaki
otoritesi ve rahatlığı etrafını bir aura gibi sarar ve müşteriye inanılmaz bir
baskı olarak yansır.

Olayın birden fazla boyutu, ezikliğin birden fazla nedeni var tabi. Saç / Sakal
tıraşı yapısı gereği insanı şekilden şekile sokan bir şey. Bu aşamalarda
yönlendirici ve emreden ton hep berberdir. Artık bu işin sırrını meslek okulunda
çıraklar balonu traş ettikten hemen sonra mı veriyorlar bilemiyorum.

Binbir berber gezmiş, işi profesyonel takip etmiş bir insan değilim, ancak
yıllar yılı berber denen otorite sembolüyle dirsek temasında oldum. Bir miktar
tecrübe birikti.

Olur a, bu yazıyı bir hanım okuyordur, erkek berberinin ne menem bir yer
olduğunu bilmeyen vardır. Olayı adımlarıyla açıklayayım. Bir gözünüzle okumaya
devam ederken diğerini kapayın, kafanızda canlandırın lütfen.

Saçımız uzadı, sakalımız karıştı. Acizlik buradan başlıyor. Kendi saçımızı
kesemiyoruz. Ne yapacağız? Bir profesyonelden yardım alacağız. Çok tanko
değilsek, bir tıraşa bin akçe vermiyorsak randevuyla gitmiyoruz berbere. Götürü
usulü. Niyet ettik, yolumuzu çevirdik, girdik dükkana.

Girdin mi? Ne görüyorsun?

Bir sürü insan…

Kaçarı yok arkadaş. Sabahın köründe bile o berberde mutlaka birileri vardır.
Bekleyeceksin. Tıraş denen ritüele ruhen hazırlanacaksın.

Selam verip oturduk bekleme koltuklarından birine. Önümüzde illa ki Posta
ve/veya Fotomaç gazetesi. Gittiğin berbere göre Bulvar’a kadar düşebilir kalite
eşiği. Beklerken vakit geçirecek başka bir şey de yok.

Oku bakayım: Magazin haberleri. Romantik Serseriden aşk tavsiyeleri.

Bir de sakal tıraşı mı olacak koltuktaki müşteri?

Oku oku: Haydar Dümenden cinsel sağlık rehberi.

Bu arada bir kulağın da ortada dönen muhabbette.

O dükkanda mutlaka tıraş olmayacak bir tip vardır. Ya mahallenin genci jöle
sürmeye gelmiştir, ya esnaf komşu muhabbete niyetlidir.

Spor, siyaset, sağlık, bilim, teknoloji. Her şey konuşulabilir. Burada dikkat
edilecek bir kural var: konuşurken beynin yaratıcı herhangi bir fonksiyonu
kullanılmamalıdır. Berberde ancak başkasından duyduğunuz şeyleri
aktarabilirsiniz.

Sohbet, gazete haberlerinin “bak bak X ne yapmış” şeklinde dillendirilmesi ile
başlayabilir mesela. Ya da mutlaka açık olan televizyondan bir done kapılır.
Onun üzerinde konuşulur. Dikkat edilecek bir diğer nokta: Berber daima haklıdır.
Konuşurken bu gerçeği unutmamak gerekir.

Belki beni kınayacaksınız, ne tırt adam bu diye düşüneceksiniz. Acele etmeyin.
Bu ezikliğin tüm nedenlerini bir bir anlatacağım.

Sıra geldi mi? Şanslısın, çünkü görünürdeki tüm müşterilerin işi bitse bile
berber senin yeterince tava gelmediğini hissederse telefon jokeriyle yedek
müşteri çağırabilir. Gıkını çıkaramazsın.

İşte sunağa doğru gidiyorsun. Saç tanrısının başrahibinin elinde kurban
olacaksın.

Berber nazik. Ama nezaketi babanın çocuğunu dövmeye başlamadan önce konuşurken
gösterdiği nezaket gibi. Sahte ve eziyete gebe.

Berber senden yaşça küçük olabilir, sosyal statü, eğitim, sınıf mınıf ne dersen
de, her yönden hayatta berbere fark atmış olabilirsin.

Önemi yok !

Önlük var…

devam edecek…

Görsel
buradan

Hain dolmuşçuların yönlendirmesi ile aslında tek dolmuşla gidilebilen çiftliğe 3
vesaitle ulaştık. Hadımköy denen bir yerde, Gürman Çiftliği gittiğimiz yer.

Daha önceleri 5 dakika sürelerle İzmir – Güzelyalı da ata binmiştim. Çiftliğe
ulaşıp atları gördükten sonra anladım ki beni kandırmışlar, at biniyorum diye
sevindiğim hadise eşşekle gezmekmiş.

At denen şey iri. Çok iri !

“Fatih’in İstanbulu fethettiği yaşı 10 yıl geçtim neredeyse, seker hop diye
binerim atın üstüne” diye kurarken, kendimi 3 basamaklı merdivenin üstünde
buldum. Efendim, üzengiler ayarlandı, eğere yerleştim. Eğitmen arkadaş sordu :

“Spor yapıyor musunuz?”

Düşününce mantıklı, binicilik de bir spor tabi. Ancak benim aklımda binicilik,
bilardo sporu gibi çok ciddi kas gücü gerektirmeyen bir şey. Gerçi masanın
etrafında ıstaka taşırken bile yorulduğum düşünülürse bilardo da baya bir
egzersiz benim için. Soruya cevabım bu ruh halinde geldi.

“Yok, pek yapmıyorum”

Hoca güldü.

“Bacaklarımızı çalıştırmıyoruz yani”

Aslına bakılırsa günün belli bir saatini masamda bacaklarımı titreterek
geçiriyorum. Televizyonda satılan o elektrik vererek kas kastıran cihazların
yaptırdığı kaslara bakarsak gayet güzel egzersiz aslında. Yine de binici
pantolonu giyen birisine anlatılacak birşey değil.

“Evden servise yürüyorum, ordan da işyerine”

Bir yandan atın üstünde sabit kalmaya çalışırken, bir yandan da bu kondisyon
sorgusunun sebebini anlamaya çalışıyorum. Neticede adı üstünde: binicilik.

Biniyorsun yani. Asıl işi at arkadaş yapıyor. Sen yönlendiriyorsun. At koşuyor,
baht kazanıyor, alet işliyor el övünüyor.

Değilmiş.

Meğersem at hafiften hızlanınca biniciyi zıplatıyormuş. Yol boyunca kıç üstünde
zıplamamak adına atın hareketiyle senkron oturup kalkmak lazımmış.

Tamamdır, Zamanı gelince otururuz, yeri gelince kalkarız. Nedir ki?

Neyse başladık alıştırmaya. Otur kalk, otur kalk. İşin garip tarafı, ayak
özengiye tam takılmıyor. Ayağın önüyle üzengiye basıyoruz. Topuklar aşağıda.
Normalde topuğundan güç alan biri olarak olay bana yabancı geldi. Ayağı kaydırıp
eğere tabiri caizse “Lank!” diye oturmak da var. Neyse topuğu indir, dik dur,
ata bakma, gözler ilerde, karın içeri derken olayı biraz kavradım. Bir tek dik
durmakta zorlandım. Neticede sürekli kambur duran biri için at üstünde fetih
gazıyla bile dik durmak unutulabiliyor.

Otur kalk’ı biraz çalıştıktan sonra el bırakmaya geldi sıra. Önce bir el bele
konup öyle gidiliyor. Sonra diğer el. Sonuçta bu ellerin dizginleri tutabilecek
kadar eğerden uzaklaşabiliyor olması gerek.

Eğitimin sonuna doğru atı durdurmak, döndürmek, tırısa kaldırıp istediğin zaman
tek nal üzerinde şak diye durdurmak, şaha kaldırıp sağa sola, ille de arkaya ok
yağdırmak gibi edvens konuları gördük. Ancak oraları tam hatırlamıyorum, at
bulup da “hadi bakalım” derse biri yapamayabilirim.

Binicilik inanılmaz keyifli, bir o kadar yorucu birşeymiş. Baştaki “Spor var mı
spor” sorularının bir sebebi var. Yarım saat eğitimin sonunda eve dönüş yolunda
yorgunluktan bacaklarım titriyordu.

Her keyifli şey gibi binicilik de maliyetli. Gerçi Hülya Avşar filmlerinden
aklımızda kaldığı kadar über zengin olmak gerekmiyor. Abartmadan, ara ara
yapılırsa keseyi delmez gibi.

İletişim:
Gürman Binicilik ve Spor Kulübü

Müdür: Murat Gürman

Telefon: 0 212 857 81 39

Fax: 0 212 857 81 73

E-posta: burakgurman@gmail.com

Adres: Gürman Çiftliği Eskice mevkii Büyükçekmece / İSTANBUL
Görsel www.atevi.com

Neler neler oldu bu süre zarfında. Öncelikle en önemlisi ve en travmatik olanı
ev taşımaktı. Mecidiyeköydeki evden çıktık, şehrin hay huyundan uzak(!)
Bahçeşehir – Esenkent’e taşındık. Olayda sevgili Ertan’ın baskı ve reklam
çalışmaları önemli rol oynadı. Kendisine buradan teşekkür edeyim.

Esenkent güzel bir yer, site formatında apartmanlar sıralanmış. Evlerin arası
nefes alınabilecek kadar yer sağlıyor insana. Mecidiyeköyden sonra moğol
stepleri gibi geliyor. Tavsiye ederim.

Her şey güzel de bir tek yol koyuyor insana. İşe servisle giden bir insan olarak
pek şikayet hakkım yok ama otobüsle gidip gelmek hakikaten mesele. Onun dışında
yeni yerimiz güzel.

Ev taşıma vs derken Açıköğretimi de bitirdim. Silahlı kuvvetlerden kuruma
katılmam konusunda talep var. Şartlar uygun olursa değerlendireceğim.

Bunlar dışında günler işe git-gel şeklinde geçiyor.

Hayat güzel be.

Bir, varoluşun başlangıcı, Teklik, yeklik ve yetkinlik, Bir’in sıfırla ilişkisi,
sonsuzu içinde saklıyor. Bir, sıfırdan sonsuz yaratıyor, Işık olsun diyor, ışık
oluyor. Varlığın yoklukla etkileşiminden evren doğuyor.

İki, bölünmenin başlangıcı, karşıtlık ve zıtlık. Farklılaşmanın adı: iki.
Çeşitlilik ikiyle başlıyor. Farklılaşan kendinden başkaya arzulu, İki, cazibeyi
doğuruyor.

Artı ve eksi, varlık ve yokluk, siyah ile beyaz evleniyor. Ve bundan sonra 3,
evrene doğuyor.

Bir yüksek, sıfır alçaksa, 3 akış.

Doğum varlık, Ölüm yokluksa, 3 Hayat.

3, Evreni döndüren enerji, nesillerden doğan güç.

2 yoksa 1 yalnız, 3 yoksa 2 anlamsız.

3 yoksa, Renk yok, Hareket yok, Hayat yok.

Zümer (6):

BolcaFoto: ÜÇ

Kendisini 1997 senesinde
kaybettik.

Aankh utthi mohabbat ne angdai li

Love opened its eyes, and stretched languorously in bed.

That moonlit night, a heart was bought, a heart was sold.

(Aankh Utthi Mohabbat Ne Angdai Li)

İki performansıyla anmış olalım.

Wikipedia:
Nusret Fatih Ali Han

Rafting enteresan bir spor. Zodiac botların içinde elde kürek akıntıyla birlikte kürek çekiyor, çalkantılı nehirde mücadele veriyorsunuz. Takım ruhunu had safhada yaşatan, minimum tehlikeyle doğayla mücadelenin tadını yaşatan güzel bir etkinlik.

Özgür rafting tarafından düzenlenen tur için Düzceye vardık, şirketin tesisinde rafting yapacak insanlara boylarına göre neopren elbise verdiler. Çocukken “ben sukubacı olacam” diye yemek masanının altına çift dalan biri olarak balıkadam kıyafetlerini giyince suratımda sebepsiz bir gülümseme belirdi. Can yeleği ve kask biraz ambiyansı bozsa da gereklilikleri nehre girince aşikar oluyor.

Rafting yapılan nehirlerde zorluk dereceleri 1 den 6 ya göre tanımlanmış. 1. derece fış fış kayıkçı modeli durgun suda sefa anlamına geliyormuş. 2 biraz çalkantılı, 3. dereceden sonra iş ciddileşiyor. 4. derece sadece tecrübeli raftingcilerin harcıymış. 5 oldukça tehlikeli olup sadece rafting eğitmenleri tarafından cesaret edilebiliyor. 6 numara nehirlerde zaten rafting yapılmıyormuş.

Raftingle ilgili genel bilgi, zorluk seviyeleri, rehberin vereceği komutlar ve
güvenlik önlemleri ile ilgili brifing sonrasında botlara doluşup nehre indik.
Melen çayında 12 km lik bir parkur planlanmış. İlk 2 km si 1. seviyede, daha
sonraları 2 – 2.5 olarak tanımlanmış. Suyun yükseldiği sel mevsimlerinde nehrin
zorluk seviyesi 3 e kadar çıkıyormuş.

Nehre açıldıktan sonra bottaki rehberden brifingde bahsedilmeyen yan bottan adam
alma, birbirimizi ıslatma gibi konularda da bilgi alıp parkura başladık.
Taşların etrafından dolaşıp rapidlere gire çıka ilerledik. Parkurun ortasına
doğru mola verdiğimiz yerde bir asma köprü var. Buradan suya çömleklemesine
atlanabiliyor. Tavsiye ederim, çok keyifli.

Kürekte senkron tutturmaya çalışmadığım zamanlarda farkettim ki melen çayı ve
çevresi doğal güzellikleriyle akılda kalıcı yerler. Geniş zamanda kıyıdan
gezilip güzel kareler yakalanabilir, rafting hizmetini veren şirketin
düzenlediği yürüyüş programları da mevcutmuş.

Botta fotoğraf çekemiyor olmak üzücüydü. Rafting şirketinin su geçirmez makinalı
bir fotoğrafçısı var ancak kare başına fiyat oldukça yüksek. Üzücü olan bir
diğer nokta da Melen çayına yapılacak baraj nedeniyle rafting sporunun birkaç
sene içerisinde imkansız hale gelecek olması.

Diğer botlarla su savaşı, devrilen botlardan düşen arkadaşları sudan toplama,
omzu ağrıtana kadar kürek çekme, asma köprüden atlama, parkurun bazı
noktalarında body-raft ve manzara seyri ile geçen 2 buçuk saatten sonra varış
noktasında yemek ve çay ile macerayı noktaladık.

Neticede Rafting bugüne kadar katıldığım etkinlikler arasında en çok keyif
aldıklarımdan biriydi. Şiddetle tavsiye ederim.

Rafting Organizasyon: Özgür Rafting

İlk Bilim-kurgu kitabım Denizler Altında 20 000 fersah idi. Herhalde 15 kere
okumuşumdur. Daha sonra BasKan kurgu-bilim serisinden 3 tane kitap getirmişti
babam. Uzayda dehşet – Tora, Marstan Gelen Ölüm, Alfa Cellatları. Ama beni
bilim-kurguya derinden bağlayan, İzmirde muhtarlık kütüphanesinde bulduğum Rama
ile Buluşma adlı kitaptı.

Şimdi bakıyorum da Arthur C Clarke hayatımı derinden etkilemiş, ve hala
etkileri devam ediyor. Şu an uydu teknolojisi temelli bir firmada çalışıyorum.
Düşünsel olarak beni besleyen Clarke hayatımı da kazanmamı sağlıyor. Zira
iletişim uyduları fikri ona ait.

90 yaşındaki Arthur C. Clarke bugün madde bedenini terketti. Ruhunun ve
bilincinin 2001 Uzay Macerasının finalindeki gibi Uzay ve Zamanı Yıldız Çocuğu
formunda dolaştığını umarım.

http://en.wikipedia.org/wiki/Arthur_C._Clarke

http://en.wikipedia.org/wiki/2001:_A_Space_Odyssey

http://www.imdb.com/title/tt0062622/

Erdekte kordonda uygun bir yer bulup serdik kilimi, tabakları dizdik. Gerilip
baktık ki tabakların mavisi gel gel yapıyor. Tamamdır bu iş, süper hasılat
yapacağız. Çok da kâr koymadık birim fiyata, sürümden kazanacağız. Zaten yer
ararken yolda o sıra tedavüldeki en büyük banknottan iki tane bulmuşuz. Sahibi de yok
ortalıkta, birini sadaka vermişiz. Diğerini teyze oğlu naaptı bilmiyorum ama
belli, kısmetimiz açık.

Çevrede birkaç tane daha işportacı var. Tanıştık, tavsiyelerini aldık. Mısır
satan teyze bize destek çıktı, “Zabıta gelirse ben haber veririm size” dedi.
Boru değil, illegal iş yapıyoruz. Ben zaten yoldan gönüllü çıkmışım. İlkokulda
okuldan o kadar nefret ederdim ki ayakkabı boyacısı olduğum, Kemalettin Tuğcu
hikayesi tadında hayaller kurardım. Küçükken Bursada bir kaç kız çocuğunun beyaz
ayakkabılarını bedavadan kahverengiye boyayıp annelerinden sopa yemelerine sebep
olmuşluğum da var. Tecrübeliyim yani. Dolayısıyla işporta tezgahının arkasında
halimden memnunum.

İlk müşteri. Bir dönüm noktası, o zamana kadar hep alıcı konumundayken birden
esnaflığa terfi etmişiz. Pazarlık yapıyoruz. Para kazanıyoruz. Adam oluyoruz
azar azar. Etrafı kolluyoruz ekmek teknemizi kaptırmayalım diye, tabaklar
tabaklıktan çıkmış kutsal emanet olmuş gözümde. Yoldan bisikletle geçenlere
dikkat ediyorum, dengesini kaybeden, yolunu şaşıran olur da tabaklara zeval
gelirse diye korkuyorum, atarım kendimi bisikletin önüne, yeter ki tabaklara
bişey olmasın. Sonra zaten emekçi düşmanı bisikletliyi denize atarız, teyze oğlu
uzun nasıl olsa.

İki tabağı sattık. İyi de pazarlık yaptı müşteri kadın, siftah da olduğu için
ucuz verdik. Tam onun üstüne mısırcı abla bize seslendi.

“Zabıta geliyor !!!”

Kilimi üstündeki tabaklarla nasıl topladık , çantaya nasıl koyduk
hatırlamıyorum. Çantanın bir sapına teyze oğlu yapıştı diğerine ben. Tabirin tam
karşılığı topuklarımız kıçımıza vura vura kaçıyoruz. Bir ara nefesimiz kesildi,
bir yerde durduk. Normalde işini bilen seyyar satıcı sokak arasına girer, biz
korkudan neredeyse semt değiştirdik. Semih abinin keyfi kaçtı, geri dönelim
devam edelim dememe rağmen otobüse binip eve döndük. Sattığımız tabak yol
paramıza denk oldu. Sıfıra sıfır elde var bir sürü tabak. O tabakları akrabaya
dağıtıp süper prim yaptı teyze oğlu.

Zabıtadan çekinirim ben. Sebebini de dün tıraş olurken buldum. Tıraş olurken
suyu idareli kullanmalıyız, barajlar bir türlü dolmuyor. Önümüzdeki yaz kuraklık
olacak, kıtlık çıkacak, çekirge basacak. Hiçbiri olmazsa İran olacağız zaten.

Hani bazen bir şeyden bahsederiz, sonra aklımızda bir düşünce dizgisi oluşur,
söylediğimizle ilgili başka konular gelir akla, onlar bir başkasını çağırır,
sonunda ilk konuyla alakasız bir noktaya geliriz, bunu da dile getirmek
istediğimizde “ne alakası var şimdi” gibi bir bakışla karşılaşırız. Onun gibi.

Suyu idareli kullanmaktan, sifonla kanalizasyona döktüğümüz içilebilir şebeke
suyu geldi aklıma. Buna çözüm bulmak adına yağmur suyunu mazgala yönlendirmek
yerine depolamayı düşündüm. Genele yayılabilirse baya tasarruf sağlar aslında.
Neticede binaların üstünde suyu toplayıp yönlendiren bir sistem var zaten. Bu
suyu depolasak helaya dökmek için temiz su kullanmamıza gerek kalmaz. Bunları
düşünürken de anneannemin evindeki büyük su varilini hatırladım. Bahçeli evin
çatısından gelen yağmur oluğu bu varile ulaşıyordu, içilmese de baya işe
yarardı. Küçük bir musluğu vardı. O varildeki suyun bittiğini hatırlamam, çünkü
idareli kullanırdık. Suyu biraz fazla akıtıp bahçenin dışına sızdırırsak Annem
de Anneannem de söz birliği etmişçesine “çok su harcıyorsun, belediyeden gelip
ceza kesecekler” diye kızarlardı.

O belediyeden hiç gelmediler. Ama ben her su kullandığımda sırtımda hissettim
belediyenin ceza kesen elini.

İşin üzücü tarafı, tıraş olurken yağmur suyunu toplayıp evlere dağıttım, Semih
abiyle beraber zabıtadan kaçtım, çocukluğumun geçtiği bahçeli eve bir yolculuk
yaptım ama tüm bu süre zarfında musluktan akan suya aval aval baktım. Suyu
aceleyle kapatıp yattım.

Aslında tam kapandı mı musluk emin değilim.

Kesin Belediyeden gelmişlerdir…

(bu yazıya konu olan olayların hiçbirinde su israf edilmemiştir.
Şaka yaptım, suyu açık bırakmıyorum öyle ben, su faturası nasıl geliyo biliyo
musun)

Görsel: Yeni
üniformalarıyla Tarsus belediyesi zabıta ekibi

Kütahya Porselen

Hanım bize katılmadığından
aile kısmı yerine umumi banyoya gittik.

Mekan 1555 yılında hizmete açılmış. Kanuni
Sultan Süleyman’ın başveziri Rüstem Paşa tarafından yaptırılmış. Sultan Süleyman’ın
da bu kaplıcada nikris (gut) hastalığına şifa bulduğu söyleniyor.

Prosedür şöyle:

Kaplıcaya girişte emanet ve kasa var, ücreti ödüyor ve değerli eşyalarınızı teslim
ediyorsunuz. Toplam 14 lira karşılığında kaplıcada yıkandıktan sonra yatakta istirahat
edebiliyorsunuz. Eşyalarınızı dolaba kilitliyor ve peştemalı çekip kaplıcaya giriyorsunuz.

Mekanın locasında büyük bir soba var, etrafında oturup çay içilebiliyor, burayı
geçip kaplıcanın içine giriyoruz, hemen sağda “üşük terleten” adlı bir bölüm var,
83 derece sıcaklıktaki suyun buharıyla ısıttığı odada bir süre yumuşadıktan sonra
çıkıp havuz başındaki kurnalara geliniyor. Bu bölümde dikkat çeken kısım aslan başı.
Ağzından yüksek sıcaklıkta su akan bu heykelin altında babayiğitler sıcakla yunuyor.
Açıkçası ben cesaret edemedim.

Yıkandıktan sonra çıkıp havlu bölümüne geliyoruz.
Havlulara sarınıp yataklı kısıma geçiliyor, bir görevli üstünüzü havlularla örtüyor,
banyonun üstüne bir miktar istirahat ediyorsunuz. Akabinde çay geliyor. Çayı içip
kuş gibi hafiflemiş bir şekilde, mekanı terkeyliyoruz.

“Ay ne öyle kıllı kıllı adamlarla
yıkanılır mı” şeklinde düşünmedikten sonra kaplıca büyük keyif, girift tarih, maksimum
rahatlama.

Tavsiye olunur.

Yeni Kaplıca Resmi Web Sitesi

13 yaşında abisinin gitarıyla müziğe, 1 yıl sonra kendi gitarıyla kendi
şarkılarını bestelemeye başlamış.

Tevellüt 84, bu yaşta ne kadar hüzün
biriktirmiş şaşırtıcı.

Uyuşturucu bağımlılığı haberleriyle gündemde kendisi.
Genç ölen iyi müzisyenlerden olacak gibi.

Biz müzikal anlamda neyler ona
bakalım…

Back to Black

we only said good-bye with words

and i go back to black

You Know I’m No Good

MsnInConcerts sitesinden bir konserinin tamamı izlenebiliyor.

Wikipedia: Amy Winehouse

Yeni nesil teknolojilerin çoğunda olduğu gibi bilgisayar’ın arkasında da büyük
bir ekip ve uzun süreli bir geliştirme süreci var. Tabi bu sürecin bazı
adımlarında büyük beyinler itici güç olarak ortaya çıkıyor ve büyük sıçramalara
yol açıyorlar. Hesaplayıcı teknolojisinde büyük ve birincil atılımın müsebbibi
olarak da aklımıza Alan Turing geliyor.

Turing, 1912 de Londrada doğuyor. Zekası küçük yaşta farkediliyor ve 14
yaşında Sherborne Okuluna gönderiliyor. Dehanın yan komşusu azim ve inatçılık
kendini o yaşta göstermiş, Turing okulun ilk günü Genel grev’e denk gelince
okula ulaşmak için 60 km yolu bisikletle katediyor.

Bilimsel yönden kendisinden daha nitelikli bir arkadaşının da desteği ve
gayretleriyle okulu başarıyla bitiriyor, arkadaşının ölmesi üzerine Turing onun
ilerlediği yolda yürümek için iyice bileniyor. Turing’in en sevdiği hikaye Pamuk Prenses. Arkadaşıyla ilişkisinin romantik olduğu daha sonra anlaşılıyor.

Turing daha sonra dünyayı değiştirecek olan çalışmalarını algoritma ve Evrensel
turing makinası olarak adlandırılan simgesel bir cihaz olarak kurguluyor.
Problem çözümünde algoritma ve Kararsızlık durumları üzerine çalışmalar yapıyor,
birbirinin işlem sonuçlarını girdi olarak kullanan turing makinalarını
kurguluyor.

Savaş yıllarında çalışmaları Turing’i askeri projelere taşıyor. Alman enigma
şifrelerinin kırılması için yeni bir yöntem ve bu yöntemi kullanarak hızla şifre
kıran cihazlar geliştiriyor. Daha önceleri polonya kaynaklı şifre kırma
yöntemlerinin dayandığı Alman Kripto yöntemlerinin zayıflıklarının farkedilip
protokollerin düzeltilmesi ile krize giren istihbarat akışını yeni yöntemiyle
rahatlatıyor. Başarıları Winston Churchill tarafından takdir ediliyor ve
destekleniyor. Savaşın gidişatını değiştiriyor.

Turing aynı zamanda yapay zeka üzerine de çalışıyor ve Turing testi olarak
adlandırılan ve yapay zekanın tespitinde kriter olarak kullanılacak aksiyomlar
geliştiriyor.

Savaştan sonra polisiye bir olay nedeniyle karakola yaptığı bir şikayet
dolayısıyla homoseksüelliği deşifre oluyor. O dönem bir hastalık ve suç olarak
nitelendirilen homoseksüellik Turing’e hormon tedavisi ve hapis arasında bir
tercih yapmasını gerektiren bir hukuki süreci başlatıyor. Turing hapise
girmektense hormon tedavisine başlıyor, östörojen yüklemesi nedeniyle sağlığı ve
psikolojisi bozuluyor.

Turing yaşadığı devri ve dünyanın geleceğini değiştiren bir yaşamın ardından
1954 yılında evinde ölü bulunuyor. Cesedinin yanında siyanür enjekte edildiği
düşünülen yarısı yenmiş bir elma, Turing’in hayatına son verirken en sevdiği
hikayeyi bir kez daha hatırlatıyor.

Wikipedia: Alan Turing

Duruma el atmanın zamanı gelmişti…

Bandırmada bulunmayan bu seti temin edebilecek tek yer İhlas ürünlerinin de satıldığı bir Türkiye Gazetesi irtibat bürosuydu. O dönemde Türkiye gazetesi bir nesli manyetizmadan tiksindiren akupunktur bileziği, titreşimli masaj yastığı, elektrikli akupunktur aleti gibi hiper-teknolojik ürünlerin biricik kaynağıydı. Abone işlemleri, kuponla dağıtılan ürünlerin dağıtımı gibi hizmetlerin yanı sıra başka ürünleri de getirtme gibi bir misyona sahipti. Evden oldukça uzak bir yerde, çarşıdaydı büro ve ben sadece çocuklarda görebileceğiniz bir manyak inadı ile 1 ay boyunca her gün büronun kapısından kafamı uzatıp sordum:

“Elektronik set geldi mi?”

ve her gün aynı cevabı aldım.

“Daha gelmedi.”

Zalım adam hiçbir zaman daha fazla bilgi vermedi, “10 gün sonra gelecek, her gün gelip sormana gerek yok” demedi. Ben de her gün “bugün gelmiştir belki” heyecanımı bozup “Ne zaman gelecek bu set?! Ne plansız programsız iş yapıyorsunuz, zaten patronunuz Enver Ören’e de kılım” diyemedim. Zira Türkiye Çocuk dergisindeki akıllı uslu çocuklar büyükleriyle böyle konuşmuyordu ve ben Enver Ören’le zerre ilgili değildim. İşin enteresan tarafı, sonunda seti o dükkandan mı aldım, yoksa babam mı bulup getirdi hatırlayamıyorum. Sadece çok sevindiğimi ve ellerim su toplayana kadar o küçük sarı plastikleri deliklere ittirdiğimi hatırlıyorum. Devre elemanları, kablolar ve bir kitapçık çıkıyordu setten. Kitapçıkta setle yapılabilecek devreler vardı, hırsız alarmı mı istersin, yağmur dedektörü mü, elektronik piyanolar mı dersin, ses üreteçleri mi. Ağzımın suyu akıyordu devreleri yaparken, kendimi unutuyordum. Radyo alıcı – vericisi yaparken polisle başım belaya girecek diye korkuyordum çünkü elektroniğin kutsal kitabında ilgili devrelerin altında “Türkiyede radyo-telsiz yayını yapmak özel izine tabidir, izin yoksa yasaktır ona göre” gibi bir uyarı vardı. Bu durumda ilk illegal işim radyo vericisi yapıp evin içinde yayın yapmaktı. Yayın menzili düşüktü ancak yan odadaki radyoya ulaşabiliyordum. Ama alıcı yapıp insanların telsiz konuşmalarını dinleyebiliyordum. Karısına akşam kurabiye yapmasını söyleyen balıkçıyı dinlediğimde kendimi oda kapısına kulağını dayamış biri gibi hissedip utanmıştım. Ilk etik problemimi de o zaman yaşadım adamın açık kanalda yayın yapıyor olması suçluluk duygumu hafifletiyordu. Verdim kömür reostaya tornavidayı, döndürdüm de döndürdüm. Pilot konuşmalarını dinlemek mümkün olmadı ama balıkçıları baya tanır oldum.

Şimdi çevreme baktığım zaman şunu görüyorum: aynı işi yaptığım, muhabbetinden hoşlandığım adamların çoğunda varmış elektronik set. Bazıları çok şanslıymış ES-2000 modeli kapaklı olanından almış babaları. Olsun, ben o basic setle dünyamı genişlettim. Sağolasın be TEES.

Asıl teşekkür babama gidiyor. Allah razı olsun. Pahalı da bir aletti. Çocukluğumun en güzel saatlerini bir kutuya sığdırıp hediye ettin bana, bir başka hayat değiştiren hediyen de İstanbuldan getirdiğin 3 Baskan kurgu-bilim kitabıydı. Şimdi bu yazıyı bilgisayar başında yazıyorsam ve içimden bir şeyler yazmak geliyorsa senin sayendedir. Hepsiburadada buldum ES-2000′i. Ortalıktan kaybolmadan alsam mı acaba? Yarın öbürgün benim çocuğum da uğraşır belki…

TEES Web Sitesi

HepsiBurada : Elektronik Set

Normalde toplumda erkeklere yakıştırılmayacak kadar hassas bir tarafımız mı var
sertlikle ve ağırlıkla kapatmaya çalıştığımız. Babalık içgüdüsü müdür, yoksa esas
kızı kötü durumdan kurtarmaya çalışan şovalyeyi güdüleyen şey mi? Lazarus yol kenarında
bulduğu kızı evine götürüp kendine has metodlarıyla ehlileştirirken içten içe sevinmemizin
sebebi kendimizi bir ruh şifacısının yerine koymamız mıdır? Yoksa çokbilmişliğimizin,
eve dönebilecek kadar ayık olmamızın rahatlığı mıdır?

Düşmüş’e uzatılan el
tokat şeklinde tezahür ettiğinde bile bunun içindeki şefkat’î görebilmemizin sebebi
kendimizi doğru yola sevkedici üstün güç yerine koymanın hazzından mıdır? Düşmüş’e
karşı ibret ve acıma kimlerde ve ne şekilde hoşgörü ve sevgiye dönüşür? Kaybetmiş
olmak gerekir mi kaybedenlerin halinden anlamak için, Lazarus’un uyanışı karısının
onu geçmiş yaşından dolayı terketmesine mi denk gelir, yoksa zaten uyanmış mıydı,
evde karısı varken de aynı şeyi yapar mıydı?

Kara yılan nedir ve neresinden ısırır insanı?

imdb: Black Snake Moan